ADD en ADHD

Als je mensen ADD hoort zeggen in plaats van ADHD, is het misschien niet duidelijk wat ze bedoelen of wat het verschil is. Dat komt, omdat ADD een oude term is. Jarenlang werd ADD gebruikt om een type ADHD te beschrijven. Maar het is al tientallen jaren geen echte diagnose meer.

Wat mensen bedoelen met ADD
Het verschil tussen de termen ADD en ADHD heeft te maken met symptomen. ADHD (attention-deficit hyperactivity disorder) heeft drie belangrijke symptomen:
1. Onoplettendheid
2. Hyperactiviteit
3. Impulsiviteit

De meeste mensen met ADHD worstelen op alle drie de gebieden. Maar sommigen hebben vooral moeite met aandacht, of focus. Zouden ze in het verleden gediagnosticeerd zijn met ADD (aandachtstekortstoornis), vandaag de dag is de formele diagnose ADHD, voornamelijk onoplettend type.

Er zijn andere termen die mensen gebruiken om te verwijzen naar dit type ADHD. Je zou kunnen horen:

ADHD zonder hyperactiviteit, of ADHD, onoplettend type en zelfs Onoplettende ADHD

Al deze termen betekenen hetzelfde ADHD als het belangrijkste symptoom onoplettendheid is.

Wanneer kinderen met ADHD het meest worstelen met aandacht, worden hun uitdagingen niet altijd herkend. Ze kunnen gewoon overkomen als verlegen, dagdromer of weg in hun eigen wereld. Maar problemen met concentratie hebben op veel manieren invloed op kinderen. Gedragsproblematiek is ook een aspect van ADHD

Vertel uw verhaal

Ze volgen misschien geen projecten op of hebben moeite met het volgen van aanwijzingen. Het aanleren van sociale vaardigheden brengt problemen met zich mee. Het is moeilijk voor hen om door de informatie heen te kijken en te weten wat belangrijk is en wat niet. Ze kunnen gemakkelijk worden afgeleid en lijken vergeetachtig of onzorgvuldig.

ADHD?

ADHD staat voor attention deficit hyperactivity disorder en behoort tot de groep van gedragsstoornissen die een emotionele component bevatten. De belangrijkste symptomen zijn onoplettendheid, motorische onrust (hyperactiviteit) en verhoogde impulsiviteit.

ADHD is de meest gediagnosticeerde psychiatrisch probleem in de kindertijd en de adolescentie. Ongeveer 3-5% van alle kinderen lijdt aan ADHD. Jongens hebben tot zes keer meer kans om getroffen te worden dan meisjes. Volgens de statistieken is de wereldwijde incidentie 5%. Van de mensen die als kind worden getroffen, heeft 60% nog steeds last van symptomen in de volwassenheid.

De oorzaken van ADHD zijn nog steeds niet volledig bekend. Onder andere wordt vermoed dat een gestoorde signaaloverdracht in de hersenen verantwoordelijk is. Dit leidt tot verstoringen in zogenaamde controle-lussen, waarbij, vermoedelijk om genetische redenen, te veel of te weinig van de neurotransmitters noradrenaline en dopamine beschikbaar zijn in de synaptische spleet. De symptomen zijn min of meer uitgesproken, afhankelijk van de betrokkenheid van de controle-lus. Getroffenen lijden meestal aan een overdrive van het systeem en een verlies van het vermogen om externe prikkels te structureren en te selecteren.

Wat betekend ADHD in het dagelijkse leven?

Bij kinderen worden misschien wel veel te snel medicijnen voorgeschreven, als behandeling van ADHD en verwante problemen. We weten dus helaas erg weinig over de invloed die ADHD heeft op het leven van kinderen.

Net als voor andere mentale problemen die mensen hebben is het ook voor ADHD heel goed mogelijk dat we eigenlijk praten over een andere manier van leven, een ander manier van bewust-zijn.

Maar twee aspecten van ADHD komen duidelijk naar voren, het gebrek aan aandacht en de overgrote activiteit, de twee tekenende eigenschappen van ADHD. Een kind, en daarom ook een jeugdige, jong volwassene of volwassene met ADHD heeft moeite zijn aandacht bij een onderwerp te houden. Kinderen zullen snel afgeleid, van het ene naar het andere onderwerp springen en daar een korte tijd, maar heel intensief, mee bezig zijn. De sociale vaardigheden hebben ook extra aandacht nodig.

Medische behandeling zal de ‘patiënt’ alleen verdoven. Daardoor zijn kinderen met ADHD wel rustig, maar ze zijn ook de mogelijkheid kwijt het initiatief te nemen.
Als ouders of begeleiders op zoek gaan naar goede begeleiders, ouders die weten waar de problemen van het kind toe kunnen leiden, is in de meeste gevallen zeker voor het kind een beter alternatief. Oudertrainingen zijn dan ook gewenst

ADHD en depressie


Net als bij autisme ligt ook voor kinderen met ADHD de depressie op de loer. Onbegrip en een stigma van luiheid, eigenwijsheid en druk kunnen er voor zorgen dat het kind met ADHD zich niet begrepen voelt door die mensen die het juist zouden moeten ondersteunen.


Alternatieven moeten gevonden worden waardoor het medisch behandelen van ADHD kan afnemen en er alternatieven gevonden kunnen worden. ADA kan daarbij helpen, maar er zijn manieren van begeleiding mogelijk die minder ingrijpend kunnen zijn.

Het kind moet leren omgaan met zijn of haar gedragsproblemen op een manier die niet alleen eerder en meer acceptabel is voor de omgeving, maar die ook succesvol is. Rust en routine zijn ook bij ADHD sleutelwoorden die het mogelijk maken een min of meer normaal leven te leiden. Binnen ook het normaal, het normenstelsel van het kind en de volwassene met ADHD.

Depressies zijn mogelijk, vooral wanneer het vertrouwen in de natuurlijke begeleiders, ouders en familie, verdwenen is. Door routine en regelmaat in het leven aan te brengen kan het kind met ADHD weer leren te geloven in zichzelf en in anderen om hem heen!

Autisme kent min of meer dezelfde problemen, hoewel veel minder intensief en minder ingrijpend. Toch kunnen voorbeelden uit het leven en de praktijk van jongeren met autisme dienen als leidraad voor het leven van kinderen met ADHD. Sociale omgangsvormen moeten aangeleerd worden en er zijn weinig vrienden.

Medische behandeling van ADHD is niet echt effectief gebleken. Dat komt vooral, omdat we hier praten over een veranderde toestand van de hersenen. Enkele verlegde routes van signalen zorgen er voor dat die signalen op andere plaatsen in de hersenen terecht komen, niet op de ‘juiste’ plek. Daardoor zijn kinderen met ADHD anders, ze denken anders. Maar ze zijn niet slecht, zijn niet altijd boos of gewelddadig, alleen maar anders en onbegrepen.